Iederéén is verslaafd. Ook jij…..

Stel je rookt. Dan ben je verslaafd. Misschien geef je het toe. Misschien ook niet. De meeste willen stoppen. En sommige lukt het ook. De meeste niet. Ondanks het feit dat je weet dat je een verhoogd risico loopt om dood te gaan. Duh!

Stel je bent de tabaksindustrie. Je stelt alles in het werk om meer verslaafden te maken. Liefst zo jong mogelijk. Je doet niets verkeerd want alles wat je doet, doe je volgens de regels. Niets illegaals. Terwijl allang bewezen is dat je doden op je geweten hebt. Ga je vrolijk door. En door.

Stel je hebt een baan. Die wil je houden. Dat is je zekerheid. Je eigen verslaving. Misschien kan je meer. Wil je meer. Of niet. Soms zou je wel iets anders willen. Of niet. Je hebt wel een jaarlijks functioneringsgesprek. En je wilt salarisverhoging. Dus doe je alles om je manager te laten zien wat je in huis hebt. En als je geluk hebt ziet hij/zij het ook. En word je zelf baas! Yeah!

Stel je bent het management. En je neemt besluiten voor je mensen. Waar je goed voor wilt zorgen. Je verantwoordelijk voor voelt. Je stelt alles in het werk om ze aan je te binden. Beter te maken. Dus bedenk je targets. Bonussen. Salarisverhogingen. Ook om als bedrijf groter te worden. Of beter. Of beide.

Stel je krijgt écht verantwoordelijkheid. En je maakt nauwelijks plannen. Je doet en je leert. Maakt fouten en experimenteert. Je past je aan en wordt beter. En beter. Baas over je eigen inzet. Samen met teamgenoten. Gelijkgestemden. Niemand aan wie je hoeft te rapporteren. En trots met het team de resultaten aan je klant laat zien. Niet 1x per jaar maar vaker. Veel vaker. Daar doe je het tenslotte voor. Die mening telt.

Stel dat je loslaat. En erop vertrouwd dat het goed komt. Dat je daarvoor wel alles ter discussie stelt van wat je hebt geleerd. Stel dat het leuker wordt. En dat je nieuwe dingen gaat leren. En dat de resultaten nog beter worden. Nog beter dan je voor mogelijk houdt...... 

Durf je dat?